Polskie Czołgi i  Samoloty w 1939 

TK-3

Lekki czołg rozpoznawczy (tankietka) konstrukcji polskiej z okresu przed II wojną światową.

TK-3 powstał jako rozwinięcie tankietek TK-1 i TK-2 będących kopiami brytyjskiej tankietki Vickers Carden Loyd Mark VI. Prace projektowe nad tym czołgiem rozpoczęły się na początku 1931 roku, a kierował nimi inż. Trzeciak, odpowiedzialny także za poprzednie modele. Prototyp TK-3 został przygotowany przez zakłady Ursus w maju 1931 roku i już 14 lipca został przyjęty na uzbrojenie Wojska Polskiego. Polskie przeróbki w konstrukcji wozu sprawiły, że był dużo lepszy od protoplasty – komfort jazdy był nieporównywalnie większy, wzrósł zasięg i prędkość w terenie, a górny pancerz poprawiał bezpieczeństwo załogi. Do 1933 roku powstało około 300 egzemplarzy TK-3, które, mimo że stopniowo zastępowane przez tankietki TKS, wzięły udział w kampanii wrześniowej w liczbie 156 sztuk. Na podwoziu TK-3 powstały pojazdy: TKW, TKD i TKF.


Napęd TK-3 stanowił silnik benzynowy typu Ford A o mocy 40 KM pozwalający na rozwijanie prędkości dochodzącej do 48 km/h. Tankietka uzbrojona była w pojedynczy karabin maszynowy wz. 25 z zapasem 1800 naboi. W roku 1937 podjęto próby przezbrojenia TK-3 w karabin maszynowy wz. 38FK kal. 20 mm. Próby poligonowe wykonane jesienią 1938 wypadły pomyślnie i wg złożonego przed wojną zamówienia miało powstać łącznie 250 tak przezbrojonych wozów, z czego do końca roku 1939, 50 szt. przezbrojonych czołgów TK-3 i 60 sztuk TKS. Jednak ostatecznie zdążono przerobić jedynie 23-26 czołgów, w tym co najmniej jeden TK-3. Wnętrze pojazdu składało się z jednej komory, w której mieściło się dwóch członków załogi, nieosłonięty silnik, skrzynie z amunicją i 60-litrowy zbiornik paliwa. Wadą czołgu TK-3 było jego zawieszenie – mimo zastosowania stali manganowej w gąsienicach podzespoły układu jezdnego miały bardzo niską żywotność. Po prawej stronie wozu znajdował się uchwyt na karabin maszynowy umożliwiający ostrzał celów powietrznych. Cały czołg pokryty był pancerzem nitowanym o grubości dochodzącej do 8 mm, co zapewniało ochronę przed pociskami karabinowymi i odłamkami, ale nie chroniło przed bronią przeciwpancerną. Do wozu załoga dostawała się przez włazy górnej części pancerza, zamykane dwudzielnymi pokrywami. Budowano także gąsienicowe przyczepki do tankietek TK, służące do przewozu amunicji i sprzętu.

Dane podstawowe:
Państwo: Polska
Producent: Państwowe Zakłady Inżynierii(PZInż)
Typ pojazdu: tankietka
Trakcja: gąsienicowa
Załoga: 2


Historia:
Prototypy: 1931
Produkcja: 1931-1933
Egzemplarze: ok. 300


Dane techniczne:
Silnik: 1 silnik benzynowy, 4-cylindrowy Ford A o mocy: 40 KM przy 2200 obr./min.
Transmisja :mechaniczna
Poj. zb. paliwa: 60 l
Pancerz: płyty pancerne, walcowane o grubości: 4 – 8 mm
Długość: 2,58 m
Szerokość: 1,78 m
Wysokość: 1,32 m
Prześwit: 0,30 m
Masa: 2430 kg (bojowa)
Moc: jedn. 16,5 KM/t


Osiągi:
Prędkość: 46 – 48 km/h (po drodze)
Zasięg: 200 km (po drodze)
100 km (w terenie)


Pokonywanie przeszkód:
Brody (głęb.) 0,50 m
Rowy (szer.) 1,20 m
Kąt podjazdu 37°


Dane operacyjne:
Uzbrojenie:1 karabin maszynowy Hotchkiss wz.25 (zapasem amunicji 1800 sztuk)
Strony internetowe dla firm - szybko i za darmo!