Polskie Czołgi i  Samoloty w 1939 

9TP

 Jest topolski czołg lekki skonstruowany przed II wojną światową. Był wersją rozwojową czołgu 7TP, skonstruowaną tuż przed wybuchem wojny. 
W latach 1935-1939 prowadzono liczne prace modyfikacyjne czołgu 7TP, a także pracowano nad nowymi konstrukcjami, takimi jak 10TP czy 14TP. Ponieważ prace nad nowymi modelami przedłużały się, a opancerzenie 7TP uznano za niewystarczające, już w 1938 na najwyższych szczeblach wojskowych zapadła decyzja o gruntownej modernizacji tego ostatniego. Planowano wymianę jednostki napędowej na silnik wysokoprężny Saurera CT1D (PZInż. 155) lub nowej, polskiej konstrukcji PZInż. 725 (benzynowy). Silniki te były lżejsze od dotychczas używanej jednostki napędu, co pozwalało na pogrubienie pancerza. Oba nowe silniki miały też mniejszy rozmiar, co pozwalało na powiększenie przedziału bojowego załogi, zwiększając tym samym komfort użytkowania. Poprawiły się też możliwości obronne czołgu, można było z tyłu kadłuba zastosować pancerz pełny w miejsce dotychczasowego elementu wentylacyjnego.

W maju 1938 PZInż. zamontował w jednym z produkowanych czołgów (nr rejestracyjny 1766) silnik CT1D. Jesienią tego samego roku wykonano próby poligonowe (czołg w starym opancerzeniu, ale dodatkowo obciążony) tak zmodyfikowanego czołgu w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. Wyniki przeprowadzonych prób oceniono pozytywnie. Równolegle prowadzono prace nad zastąpieniem nitowanej konstrukcji pancerza spawaną, co dawało kolejne oszczędności w wadze pojazdu o ok. 210 kg.


Opracowaniem nowego opancerzenia (pogrubionego) zajęły się dwa zespoły. Pierwszy z Biura Studiów PZInż. pod kierownictwem inż. Edwarda Habicha, oparty na przetestowanym już silniku Saurer CT1D, drugi z Biura Badań Technicznych Broni Pancernych, oparty na silniku PZInż. 725. Pomimo krytycznej opinii pierwszego projektu (znaczny wzrost i gorsze rozłożenie masy czołgu, projekt BBTBP zakładał ponadto obniżenie sylwetki czołgu), postanowiono go wdrożyć do dalszych prac. Nowy czołg miał też szersze gąsienice (poszerzone z 267 mm na 320 mm), dzięki temu zmniejszył się nieco nacisk jednostkowy. Powodem była możliwość szybszego wyprodukowania nowego modelu, co z racji pogłębiającego się kryzysu politycznego miało istotne znaczenie.

Dane podstawowe:

Państwo: Polska
Producent: Państwowe Zakłady Inżynierii (PZInż)
Typ pojazdu: czołg lekki
Trakcja: gąsienicowa

Załoga: 3 (dowódca-ładowniczy, kierowca, strzelec)


Historia:
Prototypy: lipiec 1939
Produkcja: 1939

Egzemplarze: 13


Dane techniczne:
Silnik: 1 silnik wysokoprężny, 6-cylindrowy Saurer CT1D (PZInż. 155) o mocy 100 KM (73,6 kW) przy 1800 obr./min[2].
Transmisja: mechaniczna
Poj. zb. paliwa: 130 l
Pancerz: z płyt pancernych, spawany i nitowany, utwardzany powierzchniowo o grubości: 13-25 mm (boki, tył)
13-40 mm (przód)
6 mm (dół)
6-13 mm (góra)
10-40 mm (wieża)
Długość: 4,56 m
Szerokość: 2,43 m
Wysokość: 2,30 m
Prześwit: 0,381 m
Masa: 10 594 kg
Moc: jedn. 8,967 KM/t
Nacisk: jedn. 0,585 kG/cm2


Osiągi:
Prędkość: 35 km/h (po drodze, projektowana),
26,6 km/h (według prób)[3]
27 km/h (w terenie, projektowana),
 11,5 km/h (według prób)[3]


Pokonywanie przeszkód:
Brody (głęb.) 1,00 m
Rowy (szer.) 1,80 m
Ściany (wys.) 0,75 m
Kąt podjazdu 36º

Dane operacyjne:
Uzbrojenie: armata czołgowa Bofors wz. 37 kal. 37 mm (zapas amunicji – 80 szt.)
1 karabin maszynowy wz. 30 kal. 7,92 mm (zapas amunicji – 3960 szt.)
Wyposażenieradiostacja: 2N/C
Kreator stron www - szybka strona internetowa